دختر دوست داشتنی

بتو....

fereshteroyaha — Fri, 04 Jul 2008 10:01:18 GMT

   بتو ای ماه، بتو ای مایه ناز

   بتو ای سرو خرامان سیه چشم که بمانند شهابی

   بتو ای آفت دل، که به آتش کشی و خنده نمایی

   بتو ای سنگ دل بی مهر و وفا...

    بتو من نامه نویسم، بتو من امید ببندم...

   به نگاهت،به دو چشمان سیاهت

   به بلندی قد رسایت، بتو امید ببندم

    که نگاهی ز پس پرده چشمت

   بنمایی بمن عاشق دلداده رسوا

    دلم شکستی و رفتی، دلت شکسته مباد

   در امید چو من بر رخ تو بسته مباد

    مرا به آتش هجران اگر چه بنشاندی

    دو چشمت از غم هجران بخون نشسته مباد

      هنوز دوست دارم

بعد از آن وادی عشق آمد بدید غرق آتش شد کسی کآنجا رسید

fereshteroyaha — Sat, 28 Jun 2008 18:34:18 GMT

وقتی بهار میشودو وقتی شکوفه های رنگارنگ وزیبا که محصول عشقبازی های درختان وبوته ها است ،سراسر شاخ و برگ درختان زا فرا میگیرد ونسیم عطرآگین ونیرو بخش خود را به سراسر بوستان می پراکند،این احساس یعنی محتاج بودن به عشق و سرمستی یعنی احساس دوست داشتن ودوست بودن،زیرا که بهار جوانی بهاری دیگر است بهاری که جان میبخشد وعشق های بیشماری می آفریند.لحظاتتان سرشار از این بهار باد

سلامممممممممممممممممم

fereshteroyaha — Fri, 27 Jun 2008 18:25:18 GMT

سلام خدمت همه دوستان عزیز من لیلی هستم این وبلاگ از طرف دوست عزیزم هما به من واگذار شده امیدوارم منو در جمع صمیمانه خود بپذیرید و با نظراتتون منو یاری کنید.

با تشکر از همه دوستان وبلاگ نویس

گل اگر خار نداشت،

دل اگر بی غم بود

اگر از بهر پرستو قفسی تنگ نبود

زندگی،عشق،اسارت

قهر، آشتی همه بی معنا بود

هدیه به تو که بهترینی

fereshteroyaha — Fri, 27 Jun 2008 17:44:18 GMT

به نام خدا

دیروز اومدم پیشت تا سکوتت رو بشکونم ، سکوت دیونه کننده ای که نه فقط وجودت رو تو حصاراون فرو کردی

منو هم باخودت فرو بردی اما نمیدونی! تو که از قلب من آگاهی، احساس منو خوب میفهمی که چقدر دوست دارم

نمی دونم چرا؟ اما مدتی که تو خودت غرق شدی، میگی دریچه دلت رو، رو همه چی بستی .حتی من؟

میگی میخوای یه مدت تنها باشی و.............خوب باشه، اما میدونی سکوتت داره طولانی میشه؟

خود تو ،منو، کسایی که دوست دارن رو داری از پا در میاری .

تازه منو تو که به هم قولهایی داده بودیم قرار بود اونقدر به خدا با چشمهای ملتمسانمون نیگاه کنیم و

با قلب پر از امیدمون از خدا هدیه منو بگیریم میدونی که هدیه من چیه؟

وای هما نمیدونی چقدر دلم میخواد تو آغوشم زود لمسش کنم

یادته میگفتیم یه کم دیر شده اما خدا خیلی بزرگه و حتما حکمتی بوده یادته میگفتی یه روز رو میبینم

که بهم میگی الان تو بغلمه وتو هم کلی از خوشحالی جیغ میکشی و ................... پس قرارامون کجا رفت؟

آخه منو تو قول داده بودیم همیشه چشم انتظار این لحظه باشیم و .............

دلم میخواد بهت بگم دیگه از این سکوتت خسته شدم، میخوام مثل گذشته ها شیم

مثل همون روزهایی که هردومون حتی تو اوج غصه ها ،تو آغوش اشکامون میخندیدیم

همون روزها که از درد بازی روزگار دستهای دعاگونمونو بالا می بردیم و.............

امروز تصمیم گرفتم به لطف محبتی که بهم کردی و وبلاگتو هدیم کردی اولین آپم رو به خودت هدیه کنم

بهت بگم هما جون لیلی همیشه دوست داره و همیشه هم میخواد که دوسش داشته باشی

امام رضا پناهم بده

fereshteroyaha — Mon, 21 Apr 2008 06:24:18 GMT

اومدم تا ببینم لحظه عاشق شدنو

                                          به دلم افتاده بود صدا زدید اقا منو

دل تنهام رو اوردم با یه دنیا دلخوشی

                                          کمتر از آهو که نیستم میشه ضامنم بشی

اومدم همسایه های پا پرت رو دون بدم

                                           دلمو تو دست بگیرم تا بهت نشون بدم

روبروی گنبدت سجده کنم سلام بدم

                                         خسته نیستم اگه من از راه دوری اومدم

بگم افتابی و عاشقم درست مثل جنوب

                                        با همون لحجه دریایی که میدونی تو خوب

روبروت بی اختیار دوباره زانو بزنم

                                        میون گریه بگم غریب و در به در منم

تو رو شاهد بگیرم که با خدا حرف بزنی

                                       میدونم که دست رد باز به سینم نمیزنی

میدونم شفاعت بی منتت زبون زده

                                      به همین امید دلم به مشهد تو اومده

غزل خداحافظی

fereshteroyaha — Sun, 18 Mar 2007 21:58:18 GMT

بهار تولد دوباره ي طبيعت است

سلامتي و سرور و سعادت و سيادت و سخاوت و سربلندي و سرافرازي را براي هفت سين زندگيتان آرزومندم .

هميشه بهاري باشيد

در خود مي نگرم که ترکيب عقل و احساس،

چگونه عاجزانه تو را مي خواند...

در جهاني که لحظه لحظه از بار محبتش کاسته مي شود،

جز تو کسي دردم را نمي داند...

نازنينم...

مي خواهم هميشه از تو بنويسم

بي آنکه در جستجوي قافيه باشم

بي آنکه واژه ها را انتخاب کنم...

مي خواهم چشمهاي خيسم را آنقدر به جاده بدوزم

تا از پس ِآن بيرون بيايي...

مسافر روياي ِمن...

چشمهاي ِخيس ِ من، فقط به نم نم باران سلام ميکند...

تنها با ياد توست که هر شب به آسمان دل مي بندم،

به اينکه بالاخره روزي تو را از نزديک خواهم ديد....

بخوان، بيشتر بخوان، احساس ِتازه ي مرا....

امروز يه چيز تازه فهميدم ،فهميدم که اشکهايم مال ِتواند... !

هر جا که هستي ........... ،بهانه ي قشنگ ِاشکهاي ِمن.....

آري،اکنون شروع يک پايان است.

پايانِ با تو بودن و شروع بي تو سرودن.....

و چقدر شيرين است و زجرآور، چنين شروعي و چنان پاياني.....

و حال من مانده ام و انتظار و انتظار و انتظار....تا شايد شعله هاي وصالي ديگر،قهقهه هاي يخ بسته ي مرا عاشقانه به بازي گل و شعر و شکوفه دعوت کند.

نميدانم چرا قانون عادت،در هندسه ي مجهول روحم، اعتباري ندارد و هر روز التهاب سرد فراق، روزمرگي ِ تشنه ام را حريص تر ميکند.

آري، فلسفه ي خشن فراموشي در گنجينه ي عواطفِ من،ناخودآگاه طرد شده است.

پس اي ديوارهاي چيني افسونِ پيروزي تان را به رخ سادگي ِ من نکِشانيد که:

بيد شادماني ِ من با باد شکوه هاي شما نمي لرزد.

من با این خاطرات زنده ام

fereshteroyaha — Wed, 14 Mar 2007 11:16:18 GMT

با زندانبان عشق دست خداحافظی دادم و راهی صحرای دلم شدم

گوشه ای از دلم زیر تازیانه سوزناک آ فتاب خاطرات گذشته دربند بود

گوشه ای دیگر رنگ زیبایی به تن داشت

من بودم و آن دو احساس متفاوت که هر کدام مرا به آغوش میکشید

من بودم و فریادهای دل و عقل

من بودم و اشک و آغوشی که باید یکی را انتخاب می کردم

صدای آینده را میشنیدم که:

مگر تو نمیخواهی از این همه اسارت و درد رهایی یابی؟

تو همان نبودی که برای گریز از خاطرات تلخ گذشته ات میگریستی؟

تنها چند برگ از تقویم خاطرات گذشته ات باقی مانده

تنها چند صباح باقی مانده که غصه های گذشته از خانه دلت رخت بندد

و نوید های شیرین جایگزین اندوهایت شود مگر

تو بیقرار گم شدن عشق نبودی و امروز برای بدرقه جدایی از گذشته ات نیامده ای؟

سرگردان و مبهوت که تنها چند ورق از زندگی عاشقانه ام باقیست

و تا پایان آن اندک زمانی است که چه زود سپری میشود

ناله غم انگیز روزهای گذشته ام را شنیدم

چرا ساکت مانده ای؟

اگر مرا انتخاب کنی باز تو باید برگردی به زندان عشق و در اسارت انتظار بمانی

انتظاری که سرانجامی ندارد و خود نیز خواسته ای

غمهایی که انتهایی ندارد و باز نیز پذیرفته ای

اشکهایی که زمان نمیشناسد

آتش دردی که جاودانه هست و حاصلی جز سوختن ندارد

عقل برای رهایی بیداد میکرد

دل گریان و بیقرار بود و آشیانه عشقی را که به چه سختی ساخته بود رها نمیکرد

صدای بغض میان حنجره ام شکست

نمیخواهم از خستگی راه مشقت بار عشق بگویم هر چند که گاهی ناچار میشدم

در جاده های تنهایی دلتنگیهایم را در گذرگاه زمان به توقف وا دارم

اما.......

در برابر بازیچه ناملایمات چون کوه مستحکم بودم وهمه مصائب لحظه های

بیقراری دلم را با شکیبایی پشت سر گزاشتم

دیدگانم را پشت حلقه های اشک مخفی نمودم تا بیانگر درد دلم نباشد

قلبم فریاد ها داشت

صدای شکستن دلم را در گلو حبس کردم که مبادا راز غمم بر ملا شود

روزی که دل در گرو عشق نهادم به قدمهای تلخیها بوسه زدم

آغوشم را برای دردها گشودم و غم را به دلم تبریک گفتم

وقتی دلم مالامال از عشق شد به استقبال غصه رفتم

و قلبم رامیزبان منتهای عشق کردم

چندین سال است که با این خاطرات محرم شده ام و

با همه خواسته های دردآورش مونس گشته ام

من با این خاطرات زنده ام و...........

ای دل چنان بنال که آن ماه نازنین

اگه شود ز رنج من و عشق پاک من

با او بگو که مهر تو از دل نمی رود

هر چند بسته مرگ کمر بر هلاک ما