اينجا معراج الشهدا است

آري اينان همان آسمان مردان خاكي پوشي هستند

كه در ميدان آزمايش خوش در خشيدند

اكنون باز گشته اند

با بدن هايي تكه تكه،همانند اربابشان حسين(ع)

هما ن سرو قامتان و ماه روياني كه كه عالمي بدان ها رشك ميبردند

اكنون باز گشته اند

مي بيني!

با لباس هايي سفيد و نام و نشاني از گمنامي

حال 

ما را نظاره گر خواهند بود

ياران مراقب اعمال و كردار خويش باشيم

تامبادا خداي ناكرده خون شهدا را پاي مال كنيم
 

   امروز صبح هم با نيت عشق وضو گرفتم!

   دو رکعت نماز وفا خواندم!!

   به خداي بي همتا لبيک گفتم!!!

   و بر سر سجاده احساس نشستم.

   و آنقدر پر بودم از غمهاي روزگار.....

   و چه دلتنگ بودم براي معبودم.....

   دلم ميخواست تمام غزلهاي عالم را در کنار سجاده عشقم بکارم!!!

   يکباره حصاربغضم را شکستم......

   به خدا گفتم:چه کنم؟اين دلم را؟ من که در سينه دلي بي تو ندارم!!!

   هر کجا رفتم ..رو به هر که زدم!! جايي نبود..!! کسي نبود...!!

   خدايا!!! ديگه کسي صدايش رنگ عشق نداره... زلال نيست....

   ديگه کسي دلش واسه کسي تنگ نميشه!.. آخه دلا مثل سنگ شده....!

   ديگه صداي بارون کسي رو به وجد نمياره...

   ديگه کسي به کسي گل نميده... گلا زير پا له شده اند!

  همه آدما حرمت عشقو شکستند...!!

  بازهم گفتم و روزه دلم را پيش خدا افطار کردم از خدا خواستم مهربانيش رااز ما دريغ نکند!!

  در کنار سجاده عشق با اشک افطار کردم... و با خدا راز و نياز

  خدايا سحرگاهان با عشق تو متولد ميشوم!!!!... به ياد تو لحظه هايم را سپري ميکنم..

                          وقتي بر خاستم ... خيلي سبک بودم  ... لبريز از اميد

                          اميد به خداي يکتا                   يا علي

فرارسیدن عید سعید غدیر خم ، را به شما عاشق محمدرسول الله (ص) و مولی الموحدین علی بن ابیطالب (ع) تبریک عرض مینمایم

باورش کردم

ندانستم تمام حرفهایش دروغ بود

خنده هایش دروغ و بی احساس                   گریه هایش هم کمی عجیب است

ندانستم ویرانگری آمده ویرانم کند             سا حر است می خواهد سحر سامانم کند
 
ندانستم رهگذر است، بهانه اش خستگی     برای اغفا ل من می آید از در دلبستگی

باورش کردم                                          و حرفهایش را شنیدم

زبان دلم که با دلش یکدل شد                    جز آزار چیزی ندیدم بازیش که تمام شد

دل ساده ام که رام شد                             دیگر دوست داشتنی در کار نبود

دیگر دوستی منتظر سر قرار نبود              راست و دروغ به عشق من قسم خورد


                              چیزی نگفتم من هر چه به روزم آورد

                                                بازهم احساس کرده اي   

                                                    که شايد من هستم

                                                    و چه خودخواهانه

                                                 تنهايي عاشقي ميکني

                                    و من چه مظلومانه عشق را سکوت ميکنم

                                                  به سادگي يک رهگذر

                                                      عشق مي ورزي

                                                  سخن شيرين ميگويي

                                             ولي فردا راهت را گم ميکني

                                            و هر روز پنجره را باز ميکنم

                                                     به آسمان مينگرم

                                                گاهي خورشيد را ميبينم

                                                         و شايد تورا

                                           حتي نميدانم خانه ات کجاست

                                            به روي همه در باز ميکني

                                       و با نگاهي و لبخندي دررا ميبندي

                                               تو آمدي عاشق باشي    

                                          ولي رفتن را خود بمن آموختي

                                                تو آمدي به ديدارم   

                                      که تا هروقت دلت خواست مرا ببيند                                     

                                             ولي دلت دروغ ميگفت

                                            چشمهايم صبور شده اند

                                              وقتي که باور کردند    

                                         چشمهايت باور کردني نيست

                                             در فصل بهار سال نو  

                                              در خانه تکانيه دلت

                                    عشق کهنه شعرهايم را دور بريز

                                     ديوار فاصله ها بسيار بلند است

                                       و من هرروز صدايت ميکنم

                                          در شلوغي ايستگاه دلت

                                             صدايم را نميشنوي

                                     دلم اول آشنايي غربت را فهميد

                               و به روياها رفت  و اين حادثه نهان شد

                                                   بيصدا شد

                                         و غريبانه فراموش شد

                                                                     
روبروي آينه ايستادم....

واي اين کيه؟اين آدم بيحوصله منم؟

دقت کردم به صورتم..رو خطوط چهر ه ام...يه دنيا آرزو ديدم

چه آرزوهايي که به هيچ کدوم نرسيدم...

فکر کردم چه حسرت ها داشتم وديدم چقدر خسته ام از اين همه فاصله ها.....فاصله هايي که هيچکس نتونست پر کنه....

  نا گزير هنوز هم سفر ميکنم تو خاطره هام.....و با اون روزارم ميگذرونم.....

   انگار آينه بمن ميگفت:اين خستگيه چهره تو صداي پاي

  خسته اته...آينه ميگفت:چشمات چه بارانيه!چين و چروک

  روزگار رو صورتت نشسته..خيلي عوض شدي...

  از ته دل داد ميزنم:اين خودمم...من منم؟...

  بهار عمر من گذشت       رسيده ام به انتظار

  نمي شکنم آينه رو!      داد ميزنم!دلخوشي هامو پس بيار

  باز هم به آينه نگاه ميکنم هر روز....

  اين منم که بودم؟خاطره ها در آينه جا خوش کرده اند

  و تکرار هر روز....هم نشينيه چشمام و آينه است.

   بغض سرد و سکوت اين خونه است!!!

     پر پر گلاي عشق تو باورم

                  عمريه با غم دل در سفرم...                                                

  ميخواستم چيزي نگويم!!همچنان سکوت کنم: گفتم شايد سکوت خود

 آرامشي دارد که دلم را آرام ميکند!!و بهترين دوستم بود: سکوت

را مي گويم.......اما بازهم قلبم بر ديواره سينه ام کوبيد::بسيار ناراحت!

 که چرا سکوت؟ سکوت زيباست اما نه همه جا!!! گفت: اگر سکوت کني

  رندان با فرياد و ياوه گويي جبرانش ميکنند.

   دلم اعتراض کردو گفت: بگو که چقدر اعتماد کرد  يو چه روزهارا

  شيرين و زلال مي ديدي.... گفت: بگو از ته دل با ماه دردودل  ميکردي

   و صادق بودي. . . بگو که خورشيد در همسايگي ما بود و من حسش

   مي کردم  ولي . . . .  اينجاااا

    اين گوشه از زمين! ! ! اينجاي زمانه را مي گويم   . . .

      اگر صداقت داشته باشي. . ميگويند احمق است.

    اگر به شاديها بخندي. . . ميگويند: ابله است.

   و اگر بر غم ديگران گريه کني!! ميگويند ديوانه است

      دوستي ميگفت: مارا چه شده است؟و چه زيبا گفت!!!

   اعتماد. . . صداقت. . . عشق پاک.. اينها کجا هستند؟؟

   در زماني که تو هر روز بارها بمن دروغ گفتي!!!و من در تنهايي

  گريستم و چندين بار دلم را شکستي !و باز هم با دروغ سعي کردي

   که آن را بهم  بدوزي. . ! نشد !!

      گفته بودم از دروغ بيزارم. . . . مي گويم از دروغ بيزارم.

   سکوت شکستم که به حرف دلم گوش کنم!

         اشک ريختم تا آبي باشد بر آتش دلم!

        رفتم تا شايد به جاده عشق برسم!! شايد به راستي و درستي . . .

        گفته بودم که ميروم . . . . راست گفتم ! ! رفتم  ! . .   تا بداني هنوز                        

         هم مرا نشناختي ! !     من از دروغ متنفرم .